De lijdensweg van Andrei na de poging tot gifmoord.

“We leven tussen angst en hoop”, zucht Alina, zus van tenor Andrei Lugovski. Angst omdat niet duidelijk is wie (en waarom) Andrei vergiftigd heeft. Hoop opdat hij erdoor zou komen. “Maar of hij ooit nog de oude wordt weten we niet”.

Ze blijft opvallend positief. Ondanks wat gebeurd is, ondanks wat nog moet komen. De lijdensweg die Andrei al twee maanden ondergaat is amper te beschrijven. Toch doet Alina Lugovski een poging. “We moeten erdoor. We moeten blijven lachen, voor Andrei. Hij moet voelen dat wij erin geloven”.Het wordt een openhartig, diepgaand gesprek. Over onwaarschijnlijke taferelen. Over pijn die voelt alsof je beenderen breken. Over een lichaamsgeur die plots naar rotte ingewanden ruikt.

In het appartement van Alina in Oostende zie je geen posters hangen van Andrei. Maar sinds hij in 2007 derde werd tijdens ‘Idool’ volgt ze zijn carrière op de voet. Ook toen Andrei in oktober vorig jaar op reis ging met zijn fans naar Lloret de Mar. De fanreis waar de ellende is begonnen.

“Hij was er van een rots gevallen en liep een ernstige breuk op. Sindsdien is hij eigenlijk nooit meer zichzelf geweest”. Andrei bleef optreden, maar was opvallend moe. Omdat ook zijn voet bleef pijn doen trokken Andrei en zijn zus naar het Maria Middelaresziekenhuis in Gent. “De breuk bleek erger dan gedacht. Het gips was verkeerd geplaatst en een spoedoperatie was noodzakelijk”, vertelt Alina.

Ook na de ingreep bleef Andrei optreden.  Op krukken, zingend op een barstoel. Na het jubileumconcert van Jacky Lafon op 10 december in het Kursaal zei Andrei tegen enkele fans dat hij naar huis wilde. “Te moe, ik wil liggen”, klonk het. Vreemd, vonden de fans en zijn entourage. “Maar we verklaarden de vermoeidheid aan de drukke agenda en zijn gebroken voet”, zegt Alina. Ook op kerstavond was Andrei zichzelf niet. De pakjes werden op zijn vraag geopend al liggend in de zetel.  Nog voor middernacht vertrok iedereen naar huis.

Andrei bij Jo Lemaire.

De dagen daarop ging Andrei verder achteruit. Zijn huid kleurde wit, zijn ogen waren ontstoken, hij zweette veel, en voelde elektrische schokken over zijn ganse lichaam. “Alsof het messteken zijn”, zei hij. Op oudejaarsdag werd de situatie onhoudbaar. Andrei werd kermend van de pijn overgebracht naar het ziekenhuis. De dokters stonden voor een raadsel. Een infectie was het niet, want hij maakte geen koorts. De lever en de nier bleken aangetast, maar een oorzaak werd niet gevonden. “Andrei had overal pijn, gaf elke dag over, verloor soms het bewustzijn, en kon niet slapen. Maar niemand kon zeggen waarom”.

Na twee weken mocht Andrei het ziekenhuis verlaten. “Eens terug thuis begon Andrei zijn haar te verliezen. De pijn werd erger en voelde aan alsof iemand zijn beenderen brak. En zijn lichaamsgeur rook naar een lijk die al twee weken in de warmte lag. Het ging van kwaad naar erger”, vertelt Alina. De onderzoeken gingen intussen verder. Op 24 januari kwam het vernietigende verdict. “Andrei moet meteen terug naar het ziekenhuis, of we zijn hem kwijt”, zeiden de dokters aan de telefoon. In het bloedonderzoek naar zware metalen werd een hoge dosis thallium aangetroffen, een bestanddeel dat in rattenvergif voorkomt.

De politie startte een onderzoek naar poging tot gifmoord. Terwijl Andrei voor zijn leven vocht, werd de familie verhoord. “Begrijpelijk”, zegt Alina. “Ze moesten ergens een aanknopingspunt zoeken en beginnen”. Ook enkele fans werden verhoord, maar niemand werd aangehouden. Sindsdien leeft de familie tussen angst en hoop. “Wat als de dader nog eens wil toeslaan? We hebben geen idee wie dit kan gedaan hebben. Andrei is de braafste gast van de wereld”. Alina wordt er even stil van. “We hebben vertrouwen in de politie. Wij moeten ons focussen op het herstel”. Na drie weken op de intensieve afdeling ligt Andrei vandaag op een gewone kamer. De woorden “hij is aan de beterhand” krijgt Alina moeilijk over haar lippen.

“Zijn zenuwstelstel en verschillende organen zijn aangetast. Hij heeft nog verlammingsverschijnselen, is supergevoelig bij kleine aanrakingen, kan niet zelf eten, ziet heel slecht op beide ogen, en kan nog niet goed praten. De kritieke situatie is achter de rug. Maar of we ooit de oude Andrei terugkrijgen? Geen idee. Volgens de dokters zullen we heel veel geduld moeten hebben”.

Ook Andrei zelf begint stilaan te beseffen wat er gebeurd is. “Wie en waarom”, vraagt ook hij zich dagelijks af. “En hij is bang dat zijn stem niet meer terugkomt. Want zingen is zijn leven”.

De lijdensweg van Andrei:
 
– 30 oktober 2017: Andrei vertrekt op fanreis naar Spanje, maar breekt er zijn been.
 
– 20 november 2017: na drie weken plaaster blijkt de breuk erger dan gedacht. Een spoedoperatie dringt zich op.
 
– 10 december 2017: Andrei treedt op krukken op tijdens de jubileumshow van Jacky Lafon in het Kursaal. Aan fans vertelt hij dat hij zich niet goed voelt en overal pijn heeft.
 
– 22 december 2017: Andrei neemt extra pijnstillers. Hij voelt elektrische schokken over zijn ganse lichaam, zijn huid kleurt wit, zijn ogen zijn ontstoken, en hij zweet veel.
 
– 24 december 2017: Omdat Andrei zich te zwak voelt opent hij de pakjes op kerst al liggend in de zetel.
 
– 27 december 2017: De pijn verergert, Andrei kan niet slapen. De huisarts verklaart zoiets nog nooit gezien te hebben. Een infectie wordt uitgesloten, want hij maakt geen koorts. Andrei, die niet graag naar de dokter gaat, minimaliseert. “Alles komt goed. Zo’n dingen gebeuren”.
 
– 31 december 2017: Andrei wordt kermend van de pijn overgebracht naar het ziekenhuis. Hij ondergaat verschillende scanner- en bloedonderzoeken. Zonder resultaat.
 
– 11 januari 2018: Hij mag het ziekenhuis verlaten, de onderzoeken worden verdergezet.
 
– 14 januari 2018: Andrei begint nu ook zijn haar te verliezen. Zijn lichaamsgeur ruikt naar rotte organen.
 
– 24 januari 2018: Bij een bloedonderzoek naar zware metalen werd thallium aangetroffen. Andrei moet met spoed naar het ziekenhuis overgebracht worden, “of we zijn hem kwijt”. Hij ondergaat elke dag acht uur lang een dialyse om de gifdeeltjes uit zijn lichaam te krijgen.
 
– 14 februari 2018: Andrei mag de intensieve afdeling verlaten. De kritieke situatie is achter de rug.
 
– 19 februari 2018: De dialyse wordt stopgezet. De start van een lange revalidatie. Of hij terug de oude wordt kan niemand voorspellen.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: